maandag 25 februari 2013

In de schijnwerper: mijn oude klompen.



Wij hebben bij ons huis een oude Zeeuwse boerenschuur. Het voorste gedeelte van die schuur noemen wij “het meidenhok”. Dit gedeelte werd namelijk door mij en onze twee dochters gebruikt om onze spullen in op te bergen. Vandaar de naam. Het staat vol met oude dingen. Iedereen kijkt zijn ogen uit wat ik allemaal heb verzameld. Vaak vraagt men naar het verhaal achter deze "rommel". Elke maand komt een voorwerp in de schijnwerper. Deze keer:

Romantische rozentuin
Mijn oude klompen in het "meidenhok"


Mijn oude klompen.


Toen ik pas met tuinieren begon had ik altijd klompen aan. Mijn buurman had me die aanbevolen. Klompen hadden in zijn ogen alleen maar voordelen. Je schopt ze gemakkelijk uit, het is warm aan je voeten en het voornaamste: als je in de zware Zeeuwse klei moet spitten heb je een harde zool onder je voeten.

In de beginjaren moest er hard aan de grond worden gewerkt. Er was immers niet eens een tuin! Spitten moest ik veel en het liefst voor de winter. Dan kon "de vorst erover". Daar werd de zware klei rul van. Gelukkig was ik toen nog jong en wild en draaide ik mijn hand niet om voor een paar uur spitten. Aan de onderkant van de klompen is te zien hoeveel ze zijn gebruikt. Onder de linker klomp zit een diepe kerf. ( Ik spit nl. met links)

Op de lange duur kreeg ik rare bobbels op mijn wreven. Dat stond natuurlijk niet zo mooi. Ik besloot schoenen te gaan gebruiken in plaats van  klompen. De bobbels verdwenen en mijn oude klompen, afgedankt en afgekloven, verhuisden naar het "meidenhok".

Nu dienen ze uitsluitend voor decoratieve doeleinden. Buitenlandse bezoekers vinden het fantastisch om een paar klompen te zien staan. En wat geeft het. Ik doe graag mee aan dat nostalgische sprookje van windmills, tulips and wooden shoes! 

Voor open tuindagen zie: 


                                         romantischerozentuin.nl


Romantische rozentuin
Onder de linkerklomp zit een diepe kerf van het spitten.

Romantische rozentuin
Klompen op een stoeltje. Fotogeniek.

 



maandag 18 februari 2013

Helleborus. Tip van een Engelse tuinvrouw.



De afgelopen week zat de vorst weer in de grond. Alle tijd om mijn favoriete tuinboeken te herlezen. Deze week pakte ik uit de kast: De tuin die wij maakten. Geschreven door Margery Fish in 1956. Het boek is overigens nog steeds te koop bij bv.www.bol.com

Margery ( 1892-1969) was een Engelse tuinvrouw die pas op haar 45e begon met tuinieren. Toen ze eenmaal de smaak te pakken had was ze niet meer te stuiten. In het boek kan je tussen de regels door lezen over de tegenstrijdige opvattingen die zij en haar man hadden met betrekking tot de tuin. Dit is  vermakelijk en misschien voor sommigen herkenbaar om te lezen, maar bovendien is het boek buitengewoon informatief.

Dat bleek uit het volgende. In mijn tuin bloeien, als het niet vriest, prachtige zwarte en witte Helleborus orientalis. Maar als ik ze in een vaas zet, hangen binnen de kortste keren de stelen slap over de rand. In haar boek las ik de oplossing voor dit probleem. Margery: “Het geheim is dat je de stelen tot aan de eerste bladeren moet opensnijden. Dan zullen ze heel lang meegaan”.

Ik plukte een steel om eens te kijken of dat waar was. Met een mes sneed ik de steel open. Daarna zette ik de bloem in een vaasje. Het wonder geschiedde. De Helleborus doet het fantastisch en zelfs de knoppen gaan open.

Een oud tuinboek en nog helemaal up to date! Margery krijgt van mij postuum een pluim.

Voor open tuindagen zie: 

                                                      romantischerozentuin.nl

Romantische rozentuin
Helleborus orientalis zwart.

Romantische rozentuin
Helleborus orientalis wit.

Romantische rozentuin
 Helleborus steel insnijden tot aan de onderste bladeren.

Romantische rozentuin
In de vaas, Helleborus bloeit fantastisch!
 




maandag 11 februari 2013

Obelisk DIY ( Do It Yourself)



Mijn eerste obelisk in de pluktuin.

De eerste door mijzelf getimmerde obelisk was helemaal verrot. Ik besloot een nieuwe te maken. In mijn achterhoofd hoorde ik een stemmetje: Moeilijk! Maar met de opgedane kennis van de eerste obelisk en het voorbeeld erbij zou het toch niet zo moeilijk moeten zijn?

Het hout zette ik allereerst in de grondverf. Daarna zaagde ik de 4 staanders. Hierop schroefde ik de horizontale latten. Op de staanders legde ik de latten in een X vorm. Zie foto 1. De schuine hoeken tekende ik af, zaagde ze en schroefde deze op de staanders. Alles heel gemakkelijk.

Foto 1. Schuine hoeken aftekenen en zagen.


Na een paar uurtjes klussen had ik de twee zijkanten van de obelisk in elkaar. Zie foto 2. Van boven zette ik er een extra steun latje op voor de stevigheid. Die schroef ik er later weer af.

Foto 2. De zijkanten zijn bijna klaar.


Nu moesten de andere twee zijkanten eraan worden gemaakt. Ik bevestigde eerst de horizontale latten en de steun latjes bovenin. Zie foto 3
Vervolgens monteerde ik de schuine latten. Ik was alleen thuis, dus er was niemand om iets vast te houden. Met mijn been hield ik de lat in de goede richting terwijl ik met mijn schroefmachine in de hand zo vlug mogelijk schroefde zodat niets zou verschuiven. Het moet er leuk uit hebben gezien. Hiervan zijn helaas geen foto's!

Foto 3. De horizontale latjes zijn eraan geschroefd.



Daarna waren de binnenste schuine latten aan de beurt. Daar had je dat stemmetje in mijn hoofd weer: Moeilijk! Hoe moest ik die hoek opmeten? Hoe moest ik dat aftekenen? Talloze keren had ik de hoek verkeerd gezaagd. Te stomp te puntig, te kort te lang! Waar was mijn ruimtelijk inzicht gebleven? De hoek, zie pijl foto 4, kon ik maar niet berekenen. Ik raakte tot het kookpunt van frustratie!!

Foto 4. Hoe moest ik de hoek berekenen?




Op dat moment toeterde mijn vriendin. Tijd om naar de sportschool te gaan. Ik vertelde op de loopband over de hoek die ik niet kon opmeten. “Wat is er dan zo moeilijk aan?” vroeg ze me, om me op te beuren. “Alles!” zei ik grimmig. Maar afstand nemen van de materie hielp wel. Opeens bedacht ik de oplossing: een stukje karton! 


In de schuur slingerde nog de doos van de kerststol. Dat was precies wat ik zocht. Ik scheurde er een reep af, vouwde het op maat en in de goede hoek. Het paste. Eureka!



Foto 5. Eureka! Een stukje karton biedt uitkomst.
Ik sjouwde het gevaarte naar buiten voor een foto. Het begint erop te lijken.

Foto 6. De obelisk begint erop te lijken.

Op de bovenkant van de staanders komt een vierkant stukje hout. Ik boorde er een gat in en bevestigde de knop er bovenop. Deze knop is kant en klaar te koop bij de bouwmarkt. Een obelisk maken is uiteindelijk al uitdaging genoeg! Zie foto 7.

Foto 7. Vierkant stukje hout met gat erin. Knop erop zetten.
 
Tenslotte. Smeer acrylaatkit in de kieren en verf de obelisk. Ik verf hem in de kleur van mijn man zijn favoriete overhemd: Histor Jeansblauw 6762. 

Doe een stap achteruit en bewonder je werk.

Ik zou iedereen willen aanraden: don’t try this at home!!


Obelisk DIY. Klaar voor de tuin.
   Voor open tuindagen zie: 

                                                         romantischerozentuin.nl
 

zondag 3 februari 2013

Sneeuwklokjes.



Oudejaarsdag kreeg ik een SMS-je van een vriendin: “Eerste sneeuwklokje in knop”. Ik stormde naar buiten om naar mijn sneeuwklokjes te kijken. Er was niets te zien. Jaloers!

De afgelopen weken waren de sneeuwklokjes volledig verdwenen onder een dik pak sneeuw. Met de dooi kwamen de witte klokjes tevoorschijn. Witte bloemen in de sneeuw. Daar gaat je hart van smelten.

Mijn oog viel op een naambordje: Greatorex G71. Wat een naam voor zo’n prachtig dubbel sneeuwklokje. Ik maakte een foto van de onderkant van het klokje. De binnenste bloemblaadjes waren super strak gerangschikt.

Ik zocht eens op internet naar dit sneeuwklokje. Daar kwam meteen een interessant verhaal uit. Deze sneeuwklokjes waren gekruist door Heyrick Greatorex. Omdat hij militair geweest was werd hij aangesteld als captain of the Home Guard.( Dad's Army) Tijdens de 2e wereldoorlog moest hij de Acle Bridge bewaken in het graafschap Norfolk. Er was vast niet veel oorlogsdreiging want hij begon al in 1940 met het kruisen van sneeuwklokjes.

Hij kruiste de dubbele Galantus nivalis 'Flore Pleno' met een ander sneeuwklokje, Galanthus 'Plicatus'. Daaruit kwamen heel mooie dubbele sneeuwklokjes voort, de zogenaamde Greatorex Doubles.

Ik heb verschillende van deze Greatorex Doubles: ‘Dionysus’, ‘Ophelia’ en ‘Jacqenetta’ en het al eerder genoemde sneeuwklokje ‘G71’. Ook ‘Hippolyta’ had ik een keer in de tuin geplant. Waar was dat sneeuwklokje gebleven? Ik zocht, maar vond het niet meer, zelfs geen naambordje.

Selecteren van sneeuwklokjes, daar ga ik maar nooit aan beginnen. Dat moet met militaire precisie gebeuren! 

Voor open tuindagen zie: 

                                             romantischerozentuin.nl



'Greatorex G71' de binnenste bloemblaadjes strak gerangschikt

Galanthus ' Greatorex G71' close up



Galanthus 'Dionysus in de smeltende sneeuw
Galanthus 'Dionysus'
De te bewaken Acle Bridge in 1930