zondag 20 november 2011

Verwarrende planten namen

Er zijn mensen die er een bijzondere manier op na houden om planten een naam te geven. Zij noemen de planten gewoon naar diegene van wie ze de plant kregen.

Zo noemde mijn moeder de Acanthus naast haar voordeur “Mevrouw van Berkel”. Verwarrender werd het met de Euphorbia uit haar tuin. Zij noemde deze “Oom Cook” en ik noemde diezelfde plant, “Tante Jannie”. Mijn buurvrouw maakt het nog doller. Als de rozenstek die ik hun gaf bloeit zegt ze tegen haar man: Hetty staat weer mooi te bloeien!

Gelukkig gaat niet ieder zo zorgeloos met planten namen om. Neem nou Linnaeus. Dat was een man van structuur! Hij schreef het boek Species Plantarum in 1753. Daarin kreeg elke plantensoort behalve een geslachtsnaam ook een toenaam (soortaanduiding). Het was een revolutionair idee.

Toen ik voor het eerst Sissinghurst in Engeland bezocht zag ik de voordelen van de Latijnse naamgeving pas in zijn volle omvang. Alle planten werden daar met een Latijnse naam aangeduid. 

Thuisgekomen kon ik dezelfde planten gewoon opzoeken en kopen bij de kweker. Er ging een wereld voor me open.

Daarom is het de moeite waard om op de Latijnse namen te studeren. Want waar je ook komt op de aardbol; mohn, pavot, poppy, amapola of klaproos, deze plant heet in alle landen..............papaver! 

                                    romantischerozentuin.nl

Mw. van Berkel
Oom Cook en Tante Jannie

Hetty staat mooi te bloeien


zondag 6 november 2011

Impulsief tuinieren


De kop van dit verhaal zou suggereren dat ik nogal impulsief tuinier. Niets is minder waar. Aan elke verandering gaat heel veel denkwerk vooraf. Maar toch af en toe…

Het begon natuurlijk met een impuls aankoop.
Op Beervelde kon ik een partij zwarte tulpen kopen voor weinig. Ik kon het niet weerstaan. Thuisgekomen begon ik me zorgen te maken. Ik had al zoveel tulpen besteld. Waar moesten die zwarte tulpen de grond in? Elke cm was immers al gepland of beplant met tulpen en andere bollen. Alle stukken tuin behalve… onder de perenboom.

Ik besloot om de zwarte tulpen onder de peer te zetten. Dat leek me prachtig met de witte bloesem in het voorjaar. Onder deze peer wil alleen Geranium macrorrhizum groeien. Ik heb de meest gewone met hardroze bloemen. Ik probeerde de tulpen door de wortels van de Geranium te planten. Maar dat wilde niet lukken. Dan maar een stukje van het blad af knippen; kon ik zien waar de ruimte zat.

Toen ik eenmaal begon te trekken aan die Geranium was ik niet meer te houden! Ik was hem opeens helemaal zat. Een kwartier later waren er zeven zakken gevuld met de resten van de arme ziel. 

Onder de peer zag het er lekker blanco uit. Uit andere delen van de tuin haalde ik wat van mijn zwarte en witte Helleborus. Ook al zo'n impuls aankoop. (Wat Koen van Poucke aanbiedt is sowieso niet te weerstaan). Daarbij wilde ik de witte Geranium macrorrhizum planten. De Geranium was al lekker breed uitgegroeid in de buxustuin. Daar kon ik mooi van stekken. Ik spitte er hier en daar een plant uit. Hak, hak, hak en daar had ik weer 20 nieuwe plantjes. Helemaal goed.

Nadat ik er nog een nachtje over had geslapen, plantte ik er de volgende ochtend nog 50 Tulpen Gavota bij. Zwart met een geel randje. Dat zal leuk staan in combinatie met zwart/gele viooltjes.

Nu maar wachten tot het voorjaar!

Voor info zie:

                                                romantischerozentuin.nl



Zo moet het worden onder de peer  voorjaar 2012

Zo was het onder de peer  voorjaar 2011.